บทที่ 37 [ตอนที่ 36]

[ตอนที่ 36]

“ความสับสน”

สองชั่วโมงผ่านไปจนเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงเย็น ปรวีร์ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือปราณัฐน์ที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน ทั้งยังกุมมือของเขาเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป

“ตื่นแล้วเหรอครับ พี่วีร์” ปราณัฐน์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนทันทีที่เห็นคนบนเตียงขย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ